Kul, kendi Rabbinin ve Yaratıcısının Allah olduğunu, kendisinin O’na muhtaç bulunduğunu…

Söz sahibi: İbn Teymiyye

Selef ve Âlimler

Kul, kendi Rabbinin ve Yaratıcısının Allah olduğunu, kendisinin O’na muhtaç bulunduğunu anlayınca Allah’ın rububiyetine bağlı kulluk türünü de kavrar. Böyle bir kul Rabbine dua eder, O’na yalvarır ve O’na tevekkül eder; yine de O’nun emrine bazen itaat, bazen isyan edebilir; O’na ibadet de edebilir, şeytana ve putlara da ibadet edebilir. Bu tür kulluk, cennetliklerle cehennemlikleri birbirinden ayırmaz ve kişiyi mümin kılmaz.

Bu bölüm Allah’ın Rab ve Yaratıcı olduğunu tanımaya dayalı kulluk türünü tarif eder; dua ve tevekkül bulunsa bile itaatsizlik ve başka varlıklara kulluk ihtimalinin bu tanıma dahil olduğunu, bu yüzden tek başına iman ayrımı oluşturmadığını söyler.